กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ทุกอย่างในความฝันช่างจริงสมจริงเกินไปแล้ว
ทว่ามีเพียงสิ่งเดียว คือร่างกายของเธอไม่อยู่ในความควบคุมของเธอเอง
โต๊ะเรียนช่างเย็น เสื้อผ้าก็บางเกินไปอีก……
อึดอัดเหลือเกิน
ทันใดนั้น สายตาของเธอก็ค่อย ๆ มืดคลุ้มลง ลมหายใจสลายเป็นหมอกไออุ่นก้อนแล้วก้อนเล่า
เสียงอี๊ดอี๊ดดังก้องกังวานไปทั่วห้องเรียนอันว่างเปล่า
ในจังหวะที่เธอแทบจะทนไม่ไหวแล้ว ชายคนนั้นก็เอ่ยปาก “ลุกยืนขึ้น”
เสียงของเขาเข้มงวดเสมอ หนักแน่นด้วยคำสั่ง
ทำไมดุนักหนา……
เธอรู้สึกว่าตัวเองไร้เรี่ยวแรงเหลือเกิน เข่างอลง แทบจะไหลลงไปแล้ว แต่สุดท้ายก็ยังลุกยืนขึ้นได้