ตอนที่ 165 เจ้าคุณความดีตัวน้อย ร้องไห้พอหรือยัง?

เจียงสวินอุ้มนางไปยังตั่งนุ่ม แยกขาทั้งสองของนางออก แล้วให้นางนั่งอยู่ในอ้อมแขนของเขา

มือข้างหนึ่งโอบเอวนางไว้ ส่วนอีกข้างลูบแผ่นหลังนางเบา ๆ ศีรษะเล็ก ๆ ซบอยู่ตรงซอกคอของเขา

นี่คือท่าที่นางชอบที่สุด และยังเป็นท่าที่ทำให้นางรู้สึกปลอดภัยที่สุด

ช่วงหลายวันที่ผ่านมา นางหวาดหวั่นพรั่นพรึงอยู่ตลอด

เดิมทีนางก็เป็นคนขวัญอ่อนอยู่แล้ว ต้องเกร็งเครียดมาจนถึงตอนนี้ จะไม่รู้สึกทรมานได้อย่างไร

บัดนี้ได้ร้องไห้แล้ว ย่อมต้องร้องให้สาแก่ใจ

เสิ่นหมิงซูร้องไห้อย่างหนัก ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านอยู่ในอ้อมแขนของเขา ราวกับลูกแมวน้อยที่ถูกสายฝนสาดจนเปียกปอน

เจียงสวินลูบแผ่นหลังของนางเบา ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เขากดเสียงให้แผ่วต่ำ กระซิบข้างหูนางซ้ำไปซ้ำมา ราวกับกำลังปลอบเด็กน้อย

“อาซู อาซู…”