กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ราตรีมืดมน แสงอัคคีจากโถงหน้าเมืองราชาส่องสว่างสะท้อนทั่วท้องฟ้า
กลิ่นคาวเลือดตามตรอกถนนปะปนกับกลิ่นควันไหม้ พัดปะทะใบหน้าเป็นระลอก
ทั้งภายในและภายนอกประตูวัง ล้วนเต็มไปด้วยกองทัพกบฏที่ถือทวนอยู่ในมือ
องค์ชายสามกำลังรออยู่หน้าโถง สายตาตกลงบนเสิ่นหมิงซูที่อยู่เบื้องหลังเซียวเจิง เขาขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า “เจ้านำนางมาที่นี่ด้วยเหตุใด?”
เวลานี้มือเท้าของเสิ่นหมิงซูถูกมัด ผ้าผืนหนึ่งถูกยัดอยู่ในปาก ใบหน้าซีดขาว
องค์ชายสามไม่พอใจอยู่บ้าง การพาสตรีผู้หนึ่งมาด้วยช่างเป็นตัวถ่วงโดยแท้
ทว่าเวลานี้เป็นช่วงสำคัญของแผนการ ไม่จำเป็นต้องผิดใจกับเซียวเจิงเพราะเรื่องนี้ ดังนั้นเขาจึงกล่าวต่ออย่างรวดเร็วว่า “ช่างเถิด ช่างเถิด บัดนี้สถานการณ์ถูกกำหนดไว้แล้ว หากเจ้าอยากพานางไปด้วยก็พาไปเถิด”
น้ำเสียงของเขาโอหังอย่างไม่คิดปิดบัง