กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสิ่นหมิงซูแทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความร้อนรน ร่างกายอ่อนระทวยดุจสายน้ำ แม้แต่คำพูดที่สมบูรณ์สักประโยคก็ยังกล่าวออกมาไม่ได้ ทำได้เพียงส่งเสียงครางแผ่วเบาปนสั่นเทา
“ข้าไม่มีแรงแล้ว จริง ๆ ไม่มีเหลือแล้ว…”
“ห้ามร้องไห้” เขากล่าวย้ำ
เสิ่นหมิงซูอยากทุบตีคนขึ้นมา หากอยู่ใต้เตียงแล้วนางร้องไห้ เขาคงจะพูดจาอ่อนโยนปลอบนาง
อาซูเด็กดี อาซูแสนดี ไม่ร้องนะ ไม่ร้อง…
แต่ตอนนี้กลับมีเพียงสามคำอันเคร่งขรึมว่า ห้ามร้องไห้
เหตุใดเขาจึงร้ายกาจถึงเพียงนี้!
ทั้งที่ตอนเพิ่งแต่งงานกันใหม่ ๆ เขาไม่ได้เป็นเช่นนี้เสียหน่อย…
ท้ายที่สุด เจียงสวินยังคงกุมเอวนางไว้ ดวงตาเปี่ยมด้วยความรักลึกซึ้ง ทั้งพึงพอใจและดุดัน