ตอนที่ 162 ดูเหมือนจะไม่มีวันหยุด

ลมด้านนอกพัดกระหน่ำรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

หลังม่านถูกลมม้วนพัดขึ้นอย่างฉับพลัน มันก็ร่วงลงมาในทันใด เสียงกระทบอื้ออึงซ้อนทับกันประหนึ่งเสียงหัวใจที่ถูกขยายให้ดังขึ้นนับไม่ถ้วน ก้องสะท้อนไปทั่วห้องหนังสือเล็ก ๆ แห่งนี้ไม่หยุดหย่อน

เงาม่านสั่นไหวครั้งแล้วครั้งเล่า

ท้องฟ้านอกหน้าต่างมืดลงเรื่อย ๆ สีน้ำเงินหมึกค่อย ๆ กดทับเข้ามา กลืนกินห้องหนังสือทั้งห้องจนสิ้น

ลมยังคงพัด ม่านยังคงสั่นไหว ดูเหมือนจะไม่มีวันหยุดลง

ทันใดนั้น ลมระลอกใหญ่ยิ่งกว่าก็พัดกรูกระหน่ำเข้ามา

ม่านถูกลมยกขึ้นจนปลิวสะบัดทั้งผืน เงาแพรเกือบจะปะทะคานหลังคา ทว่าชั่วพริบตาต่อมาก็ร่วงลงอย่างแรง ฟาดลงบนโต๊ะไม้หนานมู่โดยตรง

แจกันดอกไม้บนโต๊ะถูกพัดล้ม เสียงแตกกระจายยามตกกระทบพื้นดังสนั่นไปทั่วห้องหนังสือ เศษเครื่องเคลือบกลิ้งกระจัดกระจายไปทั่ว