ตอนที่ 160 ลมหายใจค่อย ๆ หนืดข้นขึ้น

หลินชิงเหยียนจมดิ่งสู่ห้วงความทรงจำ แววตาค่อย ๆ ล้ำลึกขึ้นพร้อมประกายเลื่อนลอย

ปีนั้นนางเพิ่งอายุหกขวบ ยังอยู่ที่ตระกูลหลิน มารดาใหญ่คอยรังแก ส่วนบิดาก็ไม่เหลียวแล

อาการป่วยของท่านแม่ทรุดหนักลงเรื่อย ๆ นอนอยู่บนเตียงด้วยลมหายใจรวยริน ปากพึมพำบางสิ่งออกมา

นางวิ่งออกจากประตูไปพลางร่ำไห้พลางสอบถามเส้นทาง

ทว่านางไม่มีเงิน จึงคุกเข่าขอทานอยู่บนถนนทั้งวัน สุดท้ายผู้ใจดีคนหนึ่งมอบตำลึงเงินให้นางหนึ่งตำลึง นางจึงนำไปซื้อยา

แต่ระหว่างทางกลับ นางถูกคนผู้หนึ่งชนจนห่อยาหล่นลงพื้น

ขณะนั้นเอง รถม้าคันหนึ่งแล่นเข้ามา เกือบจะบดทับห่อยา

นางพุ่งเข้าไปปกป้องห่อยานั้น