ตอนที่ 159 ทรมานนางเช่นนั้นอยู่ร่ำไป……

นางเรียกเขาเป็นระยะ ๆ อยู่หลายครา จนท้ายที่สุดแม้แต่เรี่ยวแรงจะอ้าปากยังไม่มี

ศีรษะเล็ก ๆ ซุกอยู่ตรงซอกไหล่ของเขา ปล่อยให้เขากอดนางแน่นครั้งแล้วครั้งเล่า

กลิ่นไม้จันทน์ยิ่งเข้มข้นขึ้นภายใต้ไอร้อน ท่ามกลางหมอกไอ แม้แต่กรอบหน้าต่างยังพร่างพรายด้วยไอน้ำ

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด ในที่สุดผิวน้ำก็ไม่ก่อระลอกคลื่นอีก เหลือเพียงการไหวกระเพื่อมแผ่วเบา

เจียงสวินอุ้มนางขึ้นมา ใช้ผ้าผืนยาวห่อตัวนางเอาไว้

เสิ่นหมิงซูหมดเรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิง นางพิงอยู่ในอ้อมแขนเขาโดยไม่ขยับเขยื้อน

หลังใช้ผ้าผืนยาวเช็ดร่างกายนางจนแห้ง เขาก็วางนางลงบนเตียง ผ้าห่มแพรบนแท่นยวบลงเล็กน้อย เสิ่นหมิงซูใกล้จะหลับสนิทแล้ว แม้แต่แพขนตายังไม่กระดิก

“อาซู” เขาเรียกนางแผ่วเบาข้างใบหู

น้ำเสียงของเขาจริงจังขึ้นเล็กน้อย “เรื่องขององค์ชายสาม เมื่อครู่ยังพูดไม่จบ”

นางครางอือเบา ๆ แม้แต่เรี่ยวแรงจะลืมตายังไม่มี เสียงแผ่วเบายิ่งนัก