ตอนที่ 150 ใบหน้านางแดงยิ่งกว่าเดิม

ม่านเตียงสั่นไหวขึ้นอย่างรวดเร็ว เสียงม่านไข่มุกกระทบกันแผ่วเบา เงาร่างของคนทั้งสองเกี่ยวกระหวัดกันอยู่ท่ามกลางผ้าโปร่งสีแดงที่พลิ้วไหว

เสิ่นหมิงซูกัดริมฝีปาก ไม่กล้าส่งเสียง ทว่าท้ายที่สุดก็ยังอดไม่ไหว นางเอ่ยตำหนิเสียงต่ำด้วยน้ำเสียงสะอื้นปะปนอยู่ในลมหายใจหอบกระชั้น

“เจียงสวิน…เจียงสวิน!”

“เจ้า…เจ้านี่ช่างร้ายกาจยิ่งนัก!”

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด ภายในม่านเตียงจึงสงบลงในที่สุด

เสิ่นหมิงซูแทบจะหมดเรี่ยวแรงซบอยู่ในอ้อมกอดของเจียงสวิน

เส้นผมของนางยุ่งเหยิง มุมปากยังคงแดงระเรื่อจากรอยจุมพิต หางตาบวมเล็กน้อย รอบดวงตาแดงก่ำ และไร้เรี่ยวแรงจะดิ้นรนโดยสิ้นเชิง