กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ชั่วขณะที่ผ้าแพรแดงร่วงหล่น สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือใบหน้างดงามขาวผ่องดุจหิมะและดวงตาฉ่ำน้ำของนาง
เสิ่นหมิงซูกำลังเงยหน้ามองเขา แววตาเปล่งประกายวาววับ ก่อนจะเอ่ยเรียกด้วยเสียงหวานนุ่มว่า “ท่านพี่!”
ทันทีที่คำพูดหลุดออกมา นางกลับชะงักไปเสียเอง
ดูเหมือนจะไม่ถูกต้อง
บัดนี้พวกเขาแต่งงานกันแล้ว
เมื่อนางได้สติ ขนตาก็กะพริบพรึบพรึบดุจพัดเล็กสองเล่มที่สั่นไหวแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยเรียกอีกครั้งด้วยเสียงแผ่วต่ำยิ่ง
“……ท่านพี่”
เจียงสวินคิดว่าตนคุ้นชินกับความงามของนางแล้ว ทว่าขณะนี้หัวใจกลับถูกกระแทกอย่างแรงในฉับพลัน