กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
องค์รัชทายาทจับจ้องเจียงสวิน ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เขาทบทวนแผนการของตนเองซ้ำไปซ้ำมาในใจ ทว่ากลับไม่พบความผิดปกติใดเลย
เมื่อเห็นสีหน้าของเขาซีดเผือดถึงสุดขีด เจียงสวินจึงค่อย ๆ เอ่ยปาก
“ตอนล่าสัตว์วสันต์ คนที่ลอบสังหารเสิ่นหมิงซูคือเจ้า”
รูม่านตาขององค์รัชทายาทพลันขยายกว้าง “เพียงเพราะเรื่องนี้ เจ้าจึงสงสัยข้าหรือ”
“แต่ตอนนั้นข้าไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุเลยแม้แต่น้อย!”
สีหน้าของเจียงสวินไม่เปลี่ยนแปลง “เพราะไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุ ข้าจึงสงสัยเจ้า”
“บางครั้งการสะอาดสะอ้านเกินไปก็เป็นความน่าสงสัยอย่างหนึ่งในตัวมันเอง”
“ยิ่งไปกว่านั้น เจ้ายังเป็นผู้ที่อยู่ใจกลางอำนาจ”
“วันแรกของการล่าสัตว์วสันต์ เจ้าตกม้าได้รับบาดเจ็บ หลังจากนั้นก็พักรักษาตัวอยู่ในกระโจมมาตลอด พอดีกับที่หลบเลี่ยงทั้งเรื่องที่เสิ่นหมิงซูได้รับบาดเจ็บและการปรากฏตัวของตู้เฉิง ราวกับว่าเรื่องทั้งสองนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเจ้า”