กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ท่านพี่...” เสิ่นหมิงซูนอนซุกอยู่ในอ้อมกอดของเขา น้ำเสียงอู้อี้นุ่มนวลดุจสายน้ำ “มันเปลี่ยนไปแปลก ๆ”
ลูกกระเดือกของเจียงสวินขยับเล็กน้อย “อืม”
ขนตาของนางสั่นไหวเล็กน้อย แววลำพองใจอันปิดไม่มิดฉายอยู่ในดวงตา ทว่าน้ำเสียงกลับแสร้งทำเป็นไร้เดียงสา “ท่าน...อยากได้ข้าแล้วหรือ”
“อืม”
“ท่านพี่ เป็นเช่นนี้หรือ”
เจียงสวินมิได้ส่งเสียง เพียงกระชับวงแขนแน่นขึ้นฉับพลัน โอบกอดนางทั้งร่างเข้าสู่อ้อมอก ซบใบหน้าลงตรงซอกไหล่ของนาง ลมหายใจเริ่มไม่มั่นคง
กระทั่งถึงท้ายที่สุด เขาจึงครางต่ำ ๆ ในลำคอ
เสิ่นหมิงซูเหน็ดเหนื่อยแทบสิ้นใจ
ทว่าเมื่อได้ยินเสียงนั้น นางยังคงอดยกมุมปากขึ้นยิ้มไม่ได้
นางชอบเห็นเจียงสวินเป็นเช่นนี้