กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสิ่นหมิงซูกัดริมฝีปาก นางยังคงกระดากเกินกว่าจะเอ่ยออกมา อีกทั้งตัวนางเองก็ไม่อาจอธิบายได้ชัดเจน
“……ข้าเองก็ไม่รู้”
“หืม?” เจียงสวินเอ่ยถามต่ออย่างเชื่องช้า
เสิ่นหมิงซูรู้ว่าวันนี้นางคงต้องให้คำตอบแก่เขาเสียแล้ว จึงสุ่มหาเหตุผลขึ้นมา “อาจเป็นเพราะใกล้จะต้องจากที่นี่ไปแล้ว ข้าจึงรู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง”
เมื่อเจียงสวินได้ยินเช่นนั้น เขาก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“โอ้ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้”
เสิ่นหมิงซูแทบอยากกัดลิ้นปลิดชีพตนเองเสียเดี๋ยวนั้น
นางรู้อยู่แล้วว่าเขาไม่มีทางเชื่อ!
ท่ามกลางความลนลาน เสิ่นหมิงซูจึงมุดศีรษะเข้าไปในผ้าห่มแล้วเอ่ยเสียงอู้อี้ว่า “ข้าง่วงแล้ว ข้าจะนอนแล้ว”
“เอาละ ข้าหลับแล้ว”