กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
สายลมยามราตรีพัดกระหน่ำ คบเพลิงในสนามล่าสัตว์ดับลงไปกว่าครึ่งแล้ว เหลือเพียงแสงริบหรี่ไม่กี่กลุ่มที่กะพริบวูบวาบอยู่ไกล ๆ
แสงจันทร์สาดส่องผ่านผืนป่า ทอดทับลงเป็นประกายสีเงินเลือนราง
เสียงกีบม้าเร่งร้อนดังใกล้เข้ามาจากที่ไกล องค์ชายห้าควบม้าทะยาน มือถือคันธนูพาดสายไว้
สายตาของเขาจับจ้องกวางน้อยที่กำลังก้มดื่มน้ำอยู่เบื้องหน้าไม่กะพริบ
เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย กำลังจะปล่อยสายธนู ทว่าพลันมีประกายศรสายหนึ่งพาดผ่านหางตา
เขาหันศีรษะไปฉับพลัน
ใต้ร่มเงาพงไพรไม่ไกลออกไป ม้าดียืนสงบนิ่งอยู่ตัวหนึ่ง แสงจันทร์ส่องเค้าโครงของผู้ขี่จนเห็นได้อย่างชัดเจน
ในมือของเขาถือคันธนูที่ขึ้นสายแล้ว ปลายศรชี้ตรงไปยังลำคอของกวางน้อย
“เอ๊ะ พี่สี่?” องค์ชายห้าร้องเรียกเสียงดัง พลางดึงบังเหียนอย่างเกียจคร้าน ร่างเอนหงายเล็กน้อยอยู่บนหลังม้า “ที่แท้ท่านก็หมายตากวางตัวนี้เช่นกัน”
องค์ชายสี่มองเขาแล้วคลี่ยิ้ม