ตอนที่ 100 ปลายนิ้วของนางยังคงเลื่อนไปอย่างแนบเนียน

เจียงสวินมองมือที่อยู่ใกล้เพียงคืบตรงหน้าโดยไม่ขยับ

ข้อนิ้วของเขาเกร็งแน่น

เสิ่นหมิงซูเอียงศีรษะเล็กน้อย แล้วเอื้อมมือไปข้างหน้าอีกนิด

“ท่านพี่……” น้ำเสียงของนางอ่อนหวานลง หางเสียงแทบจะละลายหายไป “จับมือข้าหน่อย…”

ดวงตาของนางเอ่อคลอด้วยประกายชื้น

ลูกกระเดือกของเจียงสวินขยับขึ้นลง เขาไม่ได้เอ่ยวาจา ทว่าฝ่ามือกลับค่อย ๆ กำแน่นจนเส้นเอ็นปูดโปน

ช่วงเวลานี้ ขอเพียงเขาไม่พบนาง เขาก็ยังอดกลั้นได้

ความยับยั้งชั่งใจ สติสัมปชัญญะ และการควบคุมตนเองทั้งหมดยังคงอยู่ครบถ้วน

เขารู้ว่าตนควรอยู่ห่างจากนาง เพื่อปกป้องนาง

ทว่าทันทีที่ได้พบนาง—