กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสิ่นโหยวตกกลิ้งเข้ามาในเรือน แทบจะกลิ้งถลาไปคุกเข่าตรงปลายเท้าของเสิ่นเหวินหวย
เขาคว้าชายเสื้อคลุมของอีกฝ่ายเอาไว้ ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
แววตาของเสิ่นเหวินหวยซับซ้อนยิ่งนัก
บุตรชายคนนี้ เขาสมควรหักขาเสียตั้งนานแล้ว
ทว่าบัดนี้ตระกูลเสิ่นตกต่ำจนไม่อาจตกต่ำไปกว่านี้ได้อีกแล้ว และเขาก็เหลือเพียงบุตรชายคนนี้เท่านั้น
“นายท่านเสิ่น พวกข้าไม่คิดทำให้ท่านลำบาก ขอเพียงชำระหนี้ที่ค้างไว้ก็พอ”
คนทวงหนี้เดินเข้ามา พลางโบกสมุดบัญชีในมือไปมา “หนี้ที่บุตรชายของท่านก่อไว้ช่วงนี้ ล้วนเป็นจำนวนเงินจริงทั้งสิ้น”
“ช่วงนี้ข้ากำลังรวบรวมเงินอยู่” เสิ่นเหวินหวยกัดฟัน ก่อนล้วงตั๋วเงินเก่าออกมาหลายใบจากอกเสื้อ
“ข้าขอชำระส่วนหนึ่งก่อน ส่วนที่เหลือขอผ่อนผันไปอีกสักหลายวันได้หรือไม่”
คนเหล่านั้นรับไปนับดู สีหน้าไม่น่ามอง “แค่นี้จะพอได้อย่างไร”