ตอนที่ 87 อุ้มนางขึ้นนั่งบนตักโดยตรง

ลมหนาวเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม

เซียวเจิงมิได้กล่าววาจา

ลมพัดกรูเข้ามาตามสาบเสื้อจนเกิดเสียงพึ่บพั่บ

แต่ก่อนเขาไม่รู้จักทะนุถนอม บัดนี้ต่อให้ต้องการนางเพียงใดก็ไม่อาจได้มาอีกแล้ว

เซียวเจิงยืนอยู่ตรงนั้น แววตาค่อย ๆ มืดหม่นลง แม้แต่ลำคอก็ยังฝืดเฝื่อน

เขาเอ่ยเสียงแผ่วว่า “ช่างเถิด”

รอให้เขาสร้างเกียรติยศสงครามได้สำเร็จ รอให้เขากลับเมืองหลวง

เขายังสามารถแต่งกับนางได้! พวกเขายังมีโอกาสได้อยู่ด้วยกัน!

——

ณ จวนติ้งหนานโหว ภายในห้องหนังสือ แสงเทียนส่องสว่างริบหรี่