เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสิ่นหมิงซูสะดุ้งเฮือก รีบนั่งตัวตรงทันที
แม้นางจะนั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อย แผ่นหลังกลับยังคงอ่อนระทวย เอวเล็กบอบบางฝืนขึงเป็นเส้นโค้งอย่างยากลำบาก ราวกับพร้อมจะทรุดลงไปอีกครั้งได้ทุกเมื่อ
สีหน้าเจียงสวินพลันลุ่มลึกขึ้น เขาจับจ้องนางอย่างไม่แสดงอารมณ์อยู่สองลมหายใจ ก่อนเอ่ยเสียงต่ำว่า “ยังนั่งไม่ตรง”
ยังคงเหมือนตอนเด็กไม่มีผิด เพียงผ่อนคลายลงเล็กน้อยก็ชอบฟุบอยู่บนโต๊ะ
ตอนเด็กเขาเคยคอยแก้ไขท่าทางให้นางอยู่บ่อยครั้ง
แน่นอนว่าในตอนนี้ก็เช่นกัน
ขณะกล่าว นิ้วยาวก็ยกขึ้น ฝ่ามือแนบลงบนแผ่นหลังของนางอีกครั้ง
จากหัวไหล่ลงไปถึงแอ่งเอว ค่อย ๆ กดไล่ลงไปทีละชุ่น
แรงกดไม่ได้หนักหน่วง ทว่ากลับแม่นยำจนตกลงบนจุดที่อ่อนไหวที่สุดของนางหลายแห่ง
ทุกครั้งที่กด เสิ่นหมิงซูก็สั่นสะท้านเบา ๆ ราวกับเรี่ยวแรงถูกคลึงจนสลายไปทั้งร่างเริ่มอ่อนระทวย