กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฝ่ามือของเจียงสวินอบอุ่น ทว่าสำหรับเสิ่นหมิงซูแล้วกลับร้อนผ่าวอยู่เล็กน้อย
มือของเขาใหญ่มาก ฝ่ามือกว้างขวาง เมื่อเทียบกันแล้ว มือของนางจึงดูเล็กจ้อยน่าสงสาร
ยามกุมลงไป นางทำได้เพียงกำข้อนิ้วทั้งสี่ของเขาไว้ได้อย่างหวุดหวิด
เสิ่นหมิงซูถึงกับสัมผัสได้ถึงความผันผวนของอุณหภูมิอันละเอียดอ่อนบนฝ่ามือของเขา รวมถึงสัมผัสยามผิวหนังแนบชิดกัน…
นางเคยกอดเจียงสวิน เคยโผเข้าไปซบอกเขาร่ำไห้
ทว่าการจูงมือกันเช่นนี้ กลับนับเป็นครั้งแรก…
เพียงจูงมือกันเช่นนั้น ราวกับทั่วทั้งฟ้าดินพลันสงบนิ่ง ความตื่นตระหนกและความไม่สบายใจทั้งมวลถูกกดลงอย่างเงียบงัน
ความรู้สึกเหมือนยามถูกเจียงสวินโอบกอด เป็นความอุ่นใจดุจมัจฉาแหวกว่ายคืนสู่สายน้ำ
อย่างไร้เหตุผล เสิ่นหมิงซูไม่อยากปล่อยมือ