ตอนที่ 50 ก้มหน้าจุมพิตลงไป

จวนตระกูลเสิ่น เรือนหมอกลอย

ที่นี่คือเรือนซึ่งเงียบสงบและอยู่ห่างไกลที่สุดแห่งหนึ่งในจวน ทั้งยังอยู่ใกล้เรือนสดับสน พื้นดินราบเรียบ รอบด้านปลูกต้นไห่ถังเอาไว้ ครั้นฤดูใบไม้ผลิ ดอกไม้จะเบ่งบานดุจมหาสมุทร ครั้นฤดูร้อน เงาไม้เขียวขจีจะถักทอประหนึ่งผืนแพร กลางเรือนเป็นลานกว้างปูด้วยอิฐสีคราม และมีเก๋งพักร้อนตั้งอยู่ด้านบน

เมื่อหลายปีก่อน เจียงสวินเป็นผู้สั่งให้คนสร้างขึ้นด้วยตนเอง เพื่อใช้เป็นสถานที่ฝึกระบำให้เสิ่นหมิงซู

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ที่นี่ไม่เคยถูกปล่อยให้รกร้าง

ฟูจื่อเฉินอยู่ในเก๋ง มองดูเด็กสาวที่กำลังร่ายระบำอยู่เบื้องหน้า แววตาเผยความปลื้มใจอยู่หลายส่วน

“ดีมาก” นางเอ่ยขึ้น “แม้เจ้าจะไม่ได้ฝึกมาระยะหนึ่งแล้ว แต่พื้นฐานยังคงอยู่ ช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้เจ้าฝึกฝนทุกวัน จึงกลับคืนสู่ระดับเดิมได้อย่างรวดเร็ว”

“อย่างไรก็ตาม รายละเอียดบางอย่างยังต้องขัดเกลาอีกสักหน่อย”

ฟูจื่อเฉินก้าวเข้ามา “ท่านี้ จังหวะฝีเท้าของเจ้าเร็วเกินไปครึ่งจังหวะ”

นางยื่นมือไปแตะไหล่ของเสิ่นหมิงซูเบา ๆ