ตอนที่ 47 โผเข้าหาอ้อมกอดเขา

ยามเสิ่นหมิงซูเข้ามาในห้อง แสงตะวันพลันสาดเฉียงผ่านช่องหน้าต่างแกะสลัก ตกกระทบลงบนไหล่ของนางพอดี

นางสวมชุดหรูฉวินสีบัวอ่อนขับเน้นให้ผิวพรรณดุจหยกมันเยิ้ม คิ้วตางดงามราวภาพวาด ชายกระโปรงประดับลายกิ่งดอกอวี้หลานพันเกี่ยว ยามเยื้องย่างพลิ้วไหวส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ

ทั้งร่างของนางราวกับดอกสาลี่หยกอ่อนกิ่งหนึ่งซึ่งเพิ่งผลิบานในสวนยามต้นวสันต์

ทันทีที่ฟูจื่อหลิ่วเห็นนาง แววตาก็พลันทอประกายขึ้นหลายส่วน

ฮองเฮาตรัสขึ้นก่อนว่า “เป็นเจ้าเองหรือ”

เสิ่นหมิงซูชะงักไปเล็กน้อย ก่อนก้าวขึ้นหน้าคารวะและเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานว่า “หม่อมฉันเสิ่นหมิงซู คารวะฮองเฮาเพคะ”

นางรู้ว่าฟูจื่อหลิ่วกับฮองเฮามีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน ทว่านางไม่คาดคิดเลยว่าอีกฝ่ายจะจงใจออกจากวังมาอวยพรวันเกิดให้ฟูจื่อหลิ่ว

ฮองเฮาทอดพระเนตรอย่างอ่อนโยน มุมพระโอษฐ์ประดับรอยยิ้ม “รีบลุกขึ้นเถิด เด็กดี ข้าไม่คิดเลยจริง ๆ ว่าจะเป็นเจ้า”