ตอนที่ 46 ภาพนี้ใครเป็นคนมอบให้?

ผู้คนทั่วหล้าล้วนรู้ว่านางมีฐานะสูงศักดิ์เป็นฮองเฮา ทว่ากลับไม่รู้ว่าเดิมทีนางก็เคยเป็นบุตรีเรือนในที่เติบโตมาอย่างทะนุถนอมในตระกูลผู้มีการศึกษา

ยามนั้นนางยังมิได้เข้าวัง ฟูจื่อหลิ่วสอนนางอ่านตำราและวาดภาพทุกวัน

วสันต์ดอกซิ่งท่ามกลางสายฝนพรำ ราตรีคิมหันต์ใต้แสงโคมขณะฝึกคัดอักษรตามแบบ นั่นคือช่วงเวลาที่สงบสุขไร้กังวลที่สุดของนาง

บัดนี้ข้าวของยังคง ผู้คนผันแปร ผู้ที่สามารถนั่งเคียงบ่าเคียงไหล่ พูดคุยหัวเราะอย่างออกรสได้เช่นนี้ ในใต้หล้าก็มีเพียงนางผู้เดียว

ฟูจื่อหลิ่วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้า “เจ้าพูดมีเหตุผล มิสู้ไปดูสักหน่อย”

ทั้งสองลุกขึ้น เดินผ่านระเบียงคดเคี้ยว ก่อนจะเดินทอดน่องมาถึงเรือนหลัก