ตอนที่ 33 ฝ่ามือแนบคลึงแขนของนางทีละน้อย

เสิ่นหมิงซูชะงักงัน ยังไม่ทันได้ตอบสนอง เจียงสวินพลันตระหนักว่าตนเองทำสิ่งใดลงไป จึงชักมือกลับ

เมื่อมือใหญ่แสนอบอุ่นหายไป ในใจเสิ่นหมิงซูพลันเกิดความอาวรณ์ขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ทว่าพอนึกถึงคำชมของเจียงสวินเมื่อครู่อีกครั้ง นางก็กลับมามีความสุข

ตอนเด็ก ๆ นางก็เคยได้รับคำชมจากเจียงสวินอยู่หลายครั้ง

ไม่สิ ไม่ใช่หลายครั้ง แทบทุกครั้งที่นางทำภารกิจสำเร็จ เจียงสวินล้วนเอ่ยชม

ทว่าในเวลานั้นนางยังเยาว์วัย ทั้งยังหวาดกลัวเขา ทุกครั้งที่เจียงสวินเอ่ยชม นางเอาแต่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก พลางยินดีที่ภารกิจสิ้นสุดลงเสียที

มิใช่ความสุขและความยินดีจากใจอย่างเต็มเปี่ยมเช่นในยามนี้

มีความสุขเสียจนปลายนิ้วร้อนผ่าว แทบอยากจะร่ำไห้

นางจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่มีความสุขถึงเพียงนี้คือเมื่อใด

ราวกับว่า... นับตั้งแต่ชาติก่อนแต่งให้เซียวเจิง นางก็ไม่เคยมีความสุขเช่นนี้อีกเลย

ขอบตาของนางค่อย ๆ แดงเรื่อ