กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังจากเสิ่นหมิงซูกล่าวจบ นางก็หันดวงตาไปมองอ๋องเซวียน ดวงตาดอกท้อจับจ้องเขาไม่กะพริบ “ท่านอ๋องเซวียนยังจะตรัสอีกหรือไม่ว่า หม่อมฉันกำลังหลอกลวง?”
“หม่อมฉันกับท่านอ๋องพบหน้ากันเพียงไม่กี่ครั้ง การล่วงเกินท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์เช่นนี้จะมีประโยชน์อันใดต่อหม่อมฉัน? หม่อมฉันจะมีความกล้าทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไรกันเจ้าคะ?”
อ๋องเซวียนเม้มริมฝีปากแน่น สีหน้าเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีด
แน่นอนว่าเขาย่อมไม่อาจกล่าวได้ว่า ตนจับจ้องนางมานานแล้ว ทั้งยังเคยวางยาให้นาง...
เสิ่นหมิงซูกล่าวไป พลางมีความกล้ามากขึ้นเรื่อย ๆ นางเอ่ยถามต่อด้วยน้ำเสียงใสกังวานว่า “ท่านอ๋องเซวียนตรัสซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าถูกใส่ร้าย เช่นนั้นยังมีข้อพิรุธอยู่หลายประการ หวังว่าท่านอ๋องจะทรงอธิบายให้กระจ่าง ผู้ที่นั่งอยู่ ณ ที่นี้ล้วนเป็นขุนนางสำคัญในราชสำนัก เรื่องใดมีเหตุผลหรือไร้เหตุผล พวกเขาย่อมรู้ได้ทันทีที่ฟัง”