ตอนที่ 20 เขาอยากกอดนางเหลือเกิน

ขนตาของเสิ่นหมิงซูสั่นไหวเบา ๆ แววตาของนางเจือความหวาดหวั่น

ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นพลันผุดขึ้นในห้วงความคิด

นางร้องไห้จนแทบสติแตก น้ำตาเปียกชุ่มสาบเสื้อของเจียงสวิน ขณะที่กอดเขาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยมือไม่ว่าอย่างไร

ตอนนั้นนางทุกข์ทรมานจนแทบทนไม่ไหว ทว่าภายในอ้อมแขนของเขา นางกลับสัมผัสได้ถึงความสงบใจที่ไม่เคยมีมาก่อน

แต่วันนั้นนางถูกวางยา จิตใจเลื่อนลอย จึงกล้าพุ่งเข้าไปหาเขาถึงอ้อมแขน

บัดนี้เมื่อมีสติแจ่มชัด นางย่อมไม่กล้าทำเช่นนั้นอีกเป็นอันขาด

ภายในรถม้าเงียบสงัด มีเพียงเสียงแผ่วเบาของล้อรถบดผ่านแผ่นหิน

เสิ่นหมิงซูก้มศีรษะลง ไม่กล้ามองเจียงสวินอีก ได้แต่กำมือเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อแน่นเงียบ ๆ

อย่ากลัว อย่ากลัว ไม่มีอะไรหรอก

นางปลอบโยนตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ในใจ