กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ท่านพี่?” นางกะพริบตาด้วยความฉงน
“ยามนี้ไม่เช้าแล้ว ข้ายังมีงานราชการบางส่วนที่ยังมิได้จัดการ” เขาอธิบายเสียงต่ำ
“อา? เช่นนั้นก็ได้” น้ำเสียงของเสิ่นหมิงซูเจือความอาลัยอาวรณ์อยู่เล็กน้อย
เจียงสวินมองนางแวบหนึ่ง แววตาลึกลงหลายส่วน ท้ายที่สุดเพียงกำชับเสี่ยวถังเสียงต่ำ
“ไปต้มน้ำขิงมาให้ถ้วยหนึ่ง”
กล่าวจบก็หันไปมองเสิ่นหมิงซูอีกครั้ง “เจ้าต้องดื่มให้ได้ วันนี้ตากฝนมา ระวังจะเป็นหวัด”
เสิ่นหมิงซูพยักหน้าราวกับลูกไก่จิกข้าว
ดื่ม! ต้องดื่มแน่นอน! ดื่มจนหมดเลย!
สายลมพัดผ่านใต้ระเบียง ยกชายอาภรณ์ของเจียงสวินขึ้น
ยังดีที่เขาจากมาเสียได้ หากอยู่ต่ออีก เขาเกรงว่าตนเองจะ…