ตอนที่ 225 ลูกเห็บตกกะทันหันในป่าดึกดำบรรพ์

ตอนที่ 225 ลูกเห็บตกกะทันหันในป่าดึกดำบรรพ์

ในขบวนไม่มีใครพูดจา มีเพียงเสียงดังเปรี๊ยะยามฝีเท้าเหยียบกิ่งไม้แห้งหักสะบั้น และเสียงหอบหายใจแฮ่ก ๆ ของเหล่าสุนัข

ปาอาหยางหยุดฝีเท้าลงข้างขอนไม้ล้มต้นหนึ่ง

บนขอนไม้ล้มมีรอยข่วนลึก บนพื้นดินใกล้เคียงมีโคลนเปียกสีน้ำตาลดำ

เฉินเป่าจู้นั่งยอง ๆ ลง ใช้ปลายนิ้วบี้ก้อนโคลนเปียกขึ้นมา แล้วยื่นไปดมใต้จมูก “เป็นเลือด”

ปาอาหยางแค่นเสียงเย็นชา “น่าจะเป็นเลือดของเดรัจฉานตัวนั้น”

ตอนที่หมีกินคนกัดซานอิน พรานของหมู่บ้านอินทรีลั่นไกไปหลายนัด ล้วนยิงเข้าเป้าทั้งหมด ทว่าหมีก็ยังคงหนีรอดไปได้

เฉินเป่าจู้มองรอยกรงเล็บบนขอนไม้ล้ม อดไม่ได้ที่จะนึกถึงหมอเท้าเปล่าฉายาอีป่าเฉ่าผู้นั้น

เขาก็ถูกหมีกินไปเช่นกัน ในตอนนั้นที่เขากับหลี่เฮยหลงตามหาหมีตัวนั้นพบ มันก็ดุร้ายและตัวใหญ่โตมโหฬารแบบนี้