ตอนที่ 117 เคล็ดลับการมัดแพไม้: ‘ยกขัดสอดไม้’ ‘เดือย’ ‘แพย่อย’

ตอนที่ 117 เคล็ดลับการมัดแพไม้: ‘ยกขัดสอดไม้’ ‘เดือย’ ‘แพย่อย’

ดวงอาทิตย์ในเดือนเมษายน ในที่สุดก็นำพาความอบอุ่นมาให้บ้างแล้ว

เฉินเป่าจู้และหลี่เฮยหลงเดินตามช่างเฉามาถึงตอนล่างของสถานีป่าไม้ซู่กวง

ตรงนั้นเป็นหาดริมแม่น้ำที่กว้างขวางผืนหนึ่ง

บนหาดริมแม่น้ำมีท่อนซุงดิบนับหมื่นนับพันท่อนที่ต้อนซุงลงมานอนระเกะระกะอยู่เกลื่อนกลาด

ท่อนซุงดิบที่ตากจนแห้งส่งกลิ่นหอมสะอาดเฉพาะตัวของเนื้อไม้ออกมาใต้แสงตะวัน

บรรดาคนงานต่างทำงานกันอย่างขยันขันแข็งจนเหงื่อไหลไคลย้อย

เฉินเป่าจู้ตามช่างเฉาเดินวนเวียนวุ่นวายไปทั่ว ทว่าเขามีเรี่ยวแรงน้อย แม้แต่จะช่วยคนอื่นยกท่อนซุงดิบสักท่อนร่วมกันก็ยังยกไม่ไหว

หลี่เฮยหลงเป็นดั่งหอคอยเหล็กครึ่งท่อน เดินตามหลังเฉินเป่าจู้ไปเงียบ ๆ โดยไม่ส่งเสียงพูดจา

ขอเพียงเฉินเป่าจู้ยื่นมือออกไป เขาก็จะรีบเข้ามาช่วยยื่นมือเข้าช่วยทันที