เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 109 พ่อครัวเหล่าหม่า ความเป็นปรปักษ์ที่ไร้สาเหตุ?
เหตุผลที่เฉินเป่าจู้โกหกทุกคนว่าเอ้อร์หลวีคือสุนัขหมาป่าสีเทา หลัก ๆ ก็เพราะกลัวว่าทุกคนจะรังเกียจสายพันธุ์ “หมาป่า” จนส่งผลร้ายต่อเอ้อร์หลวี
พอเฉินเป่าจู้พูดจบ คนที่เพิ่งเข้ามาก็เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง “นายก็คือเจ้าหนูคนที่ไปจับโจรกับไป๋ตงโก่วจื่อสินะ?”
“คุณรู้จักท่านปู่ไป๋ด้วยเหรอ” เฉินเป่าจู้ประหลาดใจอย่างยิ่ง คิดไม่ถึงว่าที่นี่ยังมีคนที่รู้จักท่านปู่ไป๋
“ฉันกับท่านปู่ไป๋ก็นับว่าเป็นคนรู้จักเก่าแก่” คนผู้นั้นเอ่ยเสียงเย็น เขาถอดหมวกออก เฉินเป่าจู้ถึงได้มองเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายชัดเจน
คนผู้นั้นดูอายุไม่น้อย ราว ๆ ห้าสิบกว่าปี
ทว่าคนที่ทำงานในป่าเขามักมีริ้วรอยบนใบหน้ามาก จึงดูแก่กว่าวัย เฉินเป่าจู้จึงไม่กล้าตัดสินอายุของอีกฝ่ายเพียงแค่ดูจากหน้าตา