เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 86 เฉินเป่าจู้เป็นคนใจบุญผู้ยิ่งใหญ่
เด็กวัยกำลังโตของตระกูลหวังวิ่งไปเปิดประตูรั้ว
ชั่วครู่ต่อมาก็มีชายวัยสามสิบกว่าปีคนหนึ่งเดินเข้ามาจากข้างนอก เขาสวมเสื้อนวมบุฝ้ายตัวเก่าขาด ข้อศอกทั้งสองข้างมีรอยปะด้วยเศษผ้าลายดอก
ท่อนล่างสวมกางเกงบุฝ้ายของผู้หญิงตัวหนึ่ง
อย่าถามเลยว่าเฉินเป่าจู้มองออกได้อย่างไร ลวดลายของกางเกงคลุมด้านนอกของกางเกงบุฝ้ายตัวนั้นมองมุมไหนก็ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ชายจะสวมใส่
ในยุคสมัยนี้ สำหรับครอบครัวคนยากจน กลางฤดูหนาวทั้งบ้านจะมีกางเกงบุฝ้ายเพียงตัวเดียวก็ไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอันใด
ทั้งครอบครัวใช้กางเกงบุฝ้ายร่วมกัน
ใครจะออกข้างนอกคนนั้นก็ใส่
แต่ทว่าชายตรงหน้าที่สวมกางเกงบุฝ้ายลายดอกคนนี้ เฉินเป่าจู้กลับไม่คิดว่ากางเกงบุฝ้ายตัวนี้จะเป็นของที่ใช้ร่วมกันทั้งบ้าน
ฐานะทางบ้านของคนผู้นี้น่าจะพอไปวัดไปวาได้