ตอนที่ 79 การปะทะในพงไพร ล็อกคอแน่น

ตอนที่ 79 การปะทะในพงไพร ล็อกคอแน่น

ในป่าทึบแสงตะวันส่องเข้ามาไม่ถึง ดูมืดสลัวเป็นพิเศษ

ทั้งสองคนเหยียบย่ำหิมะหนาลึกระดับหัวเข่า เดินย่ำยวบยาบไปข้างหน้าทีละก้าว

“พี่ตงจื่อ นายไว้ใจได้จริงหรือเปล่าเนี่ย เดินมาตั้งค่อนค่อนวันแล้ว แม้แต่เงาผีก็ยังไม่เห็นสักตัว” เฉินเป่าจู้หอบหายใจหนักหน่วง เขาแกล้งขึ้นเสียงให้ดังขึ้น แฝงความหงุดหงิดและบ่นพึมพำอันเป็นเอกลักษณ์ของเด็กหนุ่ม

หลิวตงจื่อที่เดินอยู่ข้างหน้าได้ยินดังนั้น เท้าก็ไม่หยุดเดิน หันหน้ากลับมาพร้อมรอยยิ้มประจบ “เป่าจู้นายเชื่อฉันสิ ฉันจะหลอกนายได้ยังไง อยู่ข้างหน้านี้จริง ๆ เดินทะลุป่าแปลงนี้ไปก็ถึงแล้ว

ที่นั่นมันกันดารไปหน่อยจริง ๆ แต่ถ้าไม่กันดาร ป่านนี้คงมีคนพบไปตั้งนานแล้ว”

เฉินเป่าจู้หยุดฝีเท้า หอบหายใจคำโต “ฉันไม่ไหวแล้ว เหนื่อยเกินไป ฉันขอพักสักครู่”