ตอนที่ 15 ความหวาดระแวงของกุ่ยกู

ตอนที่ 15 ความหวาดระแวงของกุ่ยกู

สุนัขสีขาวจึงได้มีชื่อว่า กุ่ยกู

ทว่ามันกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบรับต่อเสียงอัญเชิญของ “เจ้านาย” เลย

ไป๋จื้อหย่งกล่าวว่า “นายต้องทำให้มันคุ้นเคยกับชื่อตัวเองก่อน ลองหั่นเนื้อสักหน่อยแล้วป้อนมันดู”

เฉินเป่าจู้หยิบเศษเนื้อหมีออกมา แล้วส่งเสียงจุ๊ ๆ ๆ เรียกกุ่ยกู

ไป๋จื้อหย่งยกเท้าเตะเข้าที่ก้นของเขา “ฉันให้นายเรียกชื่อมัน! มัวแต่จุ๊ ๆ ๆ หาพระแสงอะไร!”

เฉินเป่าจู้รู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย “มันชินมือน่ะ...”

ไม่ว่าจะเห็นหมาหรือแมว นิสัยติดตัวของเขาก็คือการส่งเสียงจุ๊ ๆ ๆ เรียกทั้งนั้น

“กุ่ยกู มานี่” เฉินเป่าจู้กวักมือเรียกสุนัขสีขาว

สุนัขสีขาวได้กลิ่นเนื้อหมีในมือเขา มันจึงเลียจมูกตัวเอง