กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 16 บาดแผลกระสุนปืน? จับสายลับ?
หลังเดินอยู่กลางแดดแผดเผานานกว่าหนึ่งชั่วโมง ปัญญาชนใหม่ทั้งสามคนต่างพากันบ่นคร่ำครวญไม่หยุด
จ้าวเสี่ยวหลานมองหลินจือเซี่ยที่นั่งอย่างมั่นคงอยู่บนเกวียนวัวด้วยความอิจฉาจนแทบคลั่ง ตอนนี้เธอเริ่มสงสัยอย่างหนักว่าขาของปัญญาชนหลินบาดเจ็บจริงหรือเปล่า ผู้บาดเจ็บที่ไหนจะมีสีหน้าดีขนาดนี้ ใบหน้าขาวผ่องอมชมพู มุมปากยังแขวนรอยยิ้มสบาย ๆ ราวกับออกมาเที่ยวชมฤดูใบไม้ผลิ
“เหนื่อยเกินไปแล้ว ฉันจะพัก” จ้าวเสี่ยวหลานไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ทิ้งตัวลงนั่งบนก้อนหินใหญ่ข้างทาง เหงื่อไหลหยดจากปลายคาง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความน้อยใจและความโมโห “ทำไมทุกคนต้องลงชนบททำงานพร้อมกัน แต่มีแค่เธอที่ได้นั่งเกวียนวัว ขาก็บอกไม่ได้ด้วยซ้ำว่าบาดเจ็บจริงหรือแกล้งเจ็บ”
พ่อของเธอเป็นผู้อำนวยการฝ่ายผลิตของโรงงานสิ่งทอ ส่วนแม่ทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ธุรการของสหพันธ์สตรีในโรงงานสิ่งทอ ถ้าไม่ใช่เพราะทุกครอบครัวต้องส่งคนหนึ่งคนลงชนบท เธอก็ไม่มีวันมาที่ห่วย ๆ แห่งนี้แน่ ตั้งแต่เด็กเธอไม่เคยลำบาก ตอนนี้กลับต้องทนทุกข์มาตลอดทางจนตัวมอมแมมไปหมด ไฟโทสะกองหนึ่งสุมอยู่ในใจ พอเห็นว่ามีคนได้รับอภิสิทธิ์ ไฟกองนั้นก็พุ่งขึ้นมาจุกถึงลำคอทันที