กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 420 ไม่ก็โง่ ไม่ก็เป็นคนบ้า
หลี่เสวียนเซียวถือกระบี่ยาว มองราชันขุนเขาด้วยหางตา
ราชันขุนเขาปาดคราบน้ำมันจากมุมปาก แล้วแค่นเสียง
“ไอ้เด็กเหลือขอ ช่างอวดดีนัก!!”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง มือใหญ่ข้างหนึ่งก็ยื่นเข้าหาหลี่เสวียนเซียว
ทันทีที่มือนั้นปรากฏ อากาศรอบข้างก็คล้ายถูกมันกวาดพัด ก่อเป็นกระแสลมอันทรงพลัง
เหล่าผู้ชมบนอัฒจันทร์ด้านหลังหลี่เสวียนเซียวต่างสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลนั้นในชั่วขณะเดียวกัน
แรงกดดันนี้ราวกับภูเขาทั้งลูกกดทับลงบนร่าง ทำให้พวกเขาแทบหายใจไม่ออก
เมื่อมือใหญ่นั้นเหยียดออก ฝ่ามือก็ค่อย ๆ แผ่ออกจนเห็นเส้นลายมือชัดเจน