บทที่ 227 เหยียนปู้กุ้ยยืมมีดฆ่าคน

บทที่ 227 เหยียนปู้กุ้ยยืมมีดฆ่าคน

หลิวกวงฉีรู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง เดิมทีคิดว่าคุยกับพวกเขาดีๆ ก็น่าจะทำให้พวกเขายอมผ่อนปรนได้

และไม่พูดถึงเรื่องที่จะเข้าบ้านอีก

นึกไม่ถึงว่าพวกเขาจะไม่ไว้หน้ากันขนาดนี้

ในขณะเดียวกันเขาก็มั่นใจแล้วว่าคนพวกนี้กำลังแกล้งทำเป็นฟังไม่เข้าใจ

สีหน้าของหลิวกวงฉีพลันบูดบึ้งขึ้นมาทันที ยิ่งไม่มีทางปล่อยให้พวกเขาเข้าบ้าน จึงยืนขวางอยู่หน้าประตูอย่างไม่ไหวติง

หลิวไห่จงเริ่มโมโห รู้สึกว่าหลิวกวงฉีกำลังท้าทายตนเอง ยังไงเสียตนก็เป็นพ่อแท้ๆ ของมัน ศักดิ์ศรีถูกโยนทิ้งลงพื้นแล้วกระทืบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใครหน้าไหนก็ทนไม่ได้ เขาก็เหมือนกัน จึงสูดหายใจเข้าลึกๆ อยู่หลายที

"อย่าให้กูต้องพูดซ้ำเป็นครั้งที่สอง รีบไสหัวหลบไปเดี๋ยวนี้!"

ป้ารองรีบพูดอย่างร้อนรนว่า

"ลูกเอ๊ย แกอย่าทำให้พ่อเขาโมโหเลย รีบหลีกไปเถอะ พวกเราก็ทำเพื่อตัวแกทั้งนั้น หวังดีอยากจะช่วยแกแท้ๆ"