บทที่ 71 หมดเกลี้ยง

บทที่ 71 หมดเกลี้ยง

รอไปรอมา หลิวไห่จงยืนจนเมื่อยจึงนั่งลงบนขั้นบันได พอนั่งจนเมื่อยก็พิงกำแพง แล้วเผลอหลับไปอย่างสะลึมสะลือ

ลู่เฉินกลับมาก็เห็นหลิวไห่จงนอนอยู่หน้าประตูบ้านตนเอง พอมองดูดีๆ ยังเห็นคราบชวนสงสัยตรงมุมปากเขา ความคิดที่จะกลับเข้าห้องไปนอนก็หายวับไปทันที

ก่อนจะไป ลู่เฉินยังหยิบเอาแป้งสาลีขาวข้างตัวหลิวไห่จงติดมือไปด้วย

จะว่าไปลู่เฉินก็ไม่ได้ไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามานานแล้ว จึงปั่นจักรยานไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เคาะประตูรออยู่ครู่หนึ่ง เจ้าทึ่มจู้ก็เป็นคนมาเปิดประตู

"ดึกป่านนี้แล้ว ทำไมถึงมาได้ล่ะ"

ตั้งแต่เจ้าทึ่มจู้มาทำอาหารที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เขาก็มักจะค้างคืนที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าบ่อยๆ