บทที่ 72 คำโกหกด้วยเจตนาดี

บทที่ 72 คำโกหกด้วยเจตนาดี

จ้าวหลิงเอ๋อร์กลั้นน้ำตาพลางกะพริบตาปริบๆ แล้วถามอย่างระมัดระวัง "จริงเหรอคะ"

นี่เป็นครั้งแรกที่จ้าวหลิงเอ๋อร์ก้มมองรอยด้านบนมือตัวเองอย่างตั้งอกตั้งใจ

ลู่เฉินเอ่ยอย่างจริงจัง "วางใจเถอะ เมื่อก่อนมือฉันก็มี ทายานี้แล้วถึงหาย"

ลู่เฉินพูดโกหกด้วยเจตนาดี

จ้าวหลิงเอ๋อร์มีสีหน้าดีใจจนออกนอกหน้า เธอจับมือลู่เฉินพลิกดูไปมา ดูไปดูมาแก้มพลันขึ้นสีแดงระเรื่อ

"ได้ผลดีขนาดนี้ กระปุกหนึ่งต้องแพงมากแน่ๆ เลยใช่ไหมคะ"

จ้าวหลิงเอ๋อร์เดาในใจว่าบ้านของลู่เฉินคงเปิดร้านขายยา แต่เธอก็เกรงใจ ไม่อยากเอาเปรียบเขาอยู่เรื่อย

"ไม่ต้องให้เงินหรอก"

ลู่เฉินพูดพลางเป็นฝ่ายกุมมือจ้าวหลิงเอ๋อร์เอาไว้