บทที่ 26 เจ้าทึ่มจู้เสียทั้งบ้านเสียทั้งงาน

บทที่ 26 เจ้าทึ่มจู้เสียทั้งบ้านเสียทั้งงาน

ลู่เฉินถอนหายใจยาว เลี้ยงเด็กย่อมไม่ใช่แค่เลี้ยงให้โตไปวันๆ แต่ต้องคิดเผื่ออนาคตของพวกเขาด้วย

ตอนนี้เป็นปี 62 ยังพอมีเวลาได้เรียนหนังสืออีกหลายปี!

อีกด้านหนึ่ง

เหอต้าชิงจำคำพูดของลู่เฉินได้ จึงพาแม่ม่ายไป๋กับเหอยวี่สุ่ยมาหาเจ้าทึ่มจู้ แล้วพูดเปิดประเด็นตรงๆ ว่า

"ในเมื่อแกไม่นับฉันเป็นพ่อ แกก็ไม่มีสิทธิ์มาอยู่บ้านของฉัน ให้เวลาแกคืนเดียว รีบย้ายออกไปซะ"

เจ้าทึ่มจู้อึ้งไป ถึงขั้นคิดว่าตัวเองหูฝาด "พูดอะไรนะ"

เหอต้าชิงเองก็พูดคำพวกนี้ออกมาอย่างไม่เต็มกลืน ให้พูดซ้ำอีกรอบก็พูดไม่ออกจริงๆ

เหอยวี่สุ่ยจึงพูดซ้ำอีกรอบ

"น้องเล็ก นี่เธอจำไม่ได้แล้วเหรอว่าตอนเด็กๆ พี่เคยพาเธอไปตามหาพวกเขา" เจ้าทึ่มจู้ยกนิ้วที่สั่นเทาชี้ไปทางเหอต้าชิง