บทที่ 25 บ้านเด็กกำพร้า

บทที่ 25 บ้านเด็กกำพร้า

พอพวกเขากลับมาจากเลิกงาน ก็ยังคงได้ยินเสียงร้องไห้ของเจี่ยจางซื่อ

ทุกคนอดคิดไม่ได้ว่า แค่ฝันว่าน่องไก่หายไป ทำไมถึงร้องไห้เสียใจขนาดนั้น?

แถมยังร้องนานขนาดนี้ หรือว่าจะไม่ใช่ความฝัน?

อี้จงไห่เดินเข้าไปในห้อง "ร้องอะไรกัน? ร้องไห้เหมือนมีคนตายงั้นแหละ!" ไม่นึกเลยว่าคำพูดจะกลายเป็นลางร้าย สิ้นเสียงก็เห็นเจี่ยจางซื่อกำลังกอดปั้งเกิ่งอยู่

ตอนที่เขาเดินเข้ามาไม่ได้ปิดประตู

หลิวไห่จงกับเหยียนปู้กุ้ยจึงเดินตามเข้ามาในห้องทีละคน

ถึงค่อยมารู้ตัวทีหลังว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

"ทำไมเธอไม่พาส่งโรงพยาบาล?"

อี้จงไห่แย่งร่างที่แข็งทื่อของปั้งเกิ่งมาจากมือของเจี่ยจางซื่อ น้ำเสียงเย็นเยียบขึ้นมาทันที!