บทที่ 24 ปั้งเกิ่งถูกวางยาพิษตาย

บทที่ 24 ปั้งเกิ่งถูกวางยาพิษตาย

ลู่เฉินกัดซาลาเปาไปหนึ่งคำ "รอก่อน ไปทำงานพร้อมกัน"

ทั้งสองคนปั่นจักรยานเคียงข้างกัน ลู่เฉินเห็นสวี่ต้าเม้าปั่นโซซัดโซเซ

สวี่ต้าเม้าคิดว่าลู่เฉินพูดจาโอ้อวด หลี่หวายเต๋อก็ถูกเขาเล่นงานจนโดนไล่ออกไปแล้ว เขายังจะมีงานให้ทำอยู่อีกเหรอ?

เขาจึงหันกลับไปมองลู่เฉินอยู่บ่อยๆ

พอมาถึงโรงงานรีดเหล็ก สวี่ต้าเม้าก็อึกอักเหมือนอยากจะพูดอะไร "ฉันจะไปรับเงินเดือน นายไปที่ห้องทำงานก่อนเถอะ"

"เงินเดือนออกแล้วเหรอ? งั้นฉันก็ไปด้วย"

สวี่ต้าเม้าชะงักฝีเท้า "นายไม่ได้มาทำงานตั้งหลายเดือนแล้ว ถึงนายจะไม่โดนไล่ออก ก็น่าจะถือว่าพ้นสภาพไปแล้วไม่ใช่เหรอ จะมีเงินเดือนได้ยังไงกัน?"

เขาเอ่ยความสงสัยในใจออกมาจนหมดสิ้น

ตั้งแต่หลี่หวายเต๋อโดนไล่ออก สวี่ต้าเม้าก็พอดูออกแล้วว่าลู่เฉินคนนี้มีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวราวกับรูตะแกรง ไม่ควรไปยั่วโมโหเขาเด็ดขาด