เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 165 สังหารเหยียนหลัว!
เหยียนหลัวถือดาบ เดินมาหยุดลงตรงจุดที่ห่างจากหลินเป่ยร้อยก้าว
เขาปักดาบลงด้านล่าง บัซ จมหายลงสู่ผิวน้ำทะเล
ดาบเล่มนั้นไม่จำเป็นต้องใช้มือประคอง มันตั้งตระหง่านอยู่เอง หน้าผีเก้าตาบนด้ามดาบต่างพากันหันขวับมา จ้องเขม็งไปยังหลินเป่ยอย่างไม่วางตา
“หลินเป่ย” เหยียนหลัวเอ่ยปาก “หากวันนี้นายไม่มา ยังมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกหลายปี”
หลินเป่ยยืนอยู่บนแผ่นน้ำแข็งลอยขนาดเล็ก มือทั้งสองข้างว่างเปล่า กระทั่งหอกแยกห้วงเหวยังไม่ได้หยิบออกมา
เขามองดูเหยียนหลัวด้วยความรำคาญใจเล็กน้อย “นายสู้เป็นหรือเปล่า ถ้าสู้ไม่เป็นก็นั่งกลับไปซะ ฉันยังต้องรีบกลับไปเก็บผลเจี้ยนมู่ที่เกาะ”
คำพูดนี้แทบจะทำให้เหยียนหลัวโกรธจนอกแตกตาย
บนผิวน้ำทะเลอันไกลโพ้น เหล่าโจรสลัดที่กำลังถูกทหารภูตไล่ฟันได้ยินคำพูดนี้เข้าก็ถึงกับชะงักงันไปชั่วขณะ
นี่ไม่ใช่ปากแข็งก่อนตาย แต่เป็นการไม่เห็นเหยียนหลัวอยู่ในสายตาจริง ๆ