กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 164 ระดับบรรพกาล ทหารภูตปรากฏสู่สายตาชาวโลก
เหยียนหลัวไม่ได้ลงมือในทันที เขายืนอยู่บนจุดสูงสุดของนครลอยฟ้า ไพล่มือทั้งสองไว้ด้านหลัง ดาบดำหน้าผีเก้าตาเล่มนั้นยังคงสะพายอยู่บนแผ่นหลัง
เขามองดูเรือเป่ยหมิงฝ่าแนวเรือรบชั้นสุดท้ายเข้ามา มองดูเถี่ยซู ไป๋เซิน และต้วนเฉาพ่ายแพ้จมลงสู่ก้นทะเลทีละคน กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกเกร็งวูบหนึ่ง ทว่าก็ยังคงไม่ขยับเขยื้อน
“หลินเป่ย”
สุ้มเสียงของเขาดังก้องกังวานสะท้อนผิวน้ำประหนึ่งฟ้าร้องอุดอู้ที่ดังขึ้นมาจากก้นเมือง “แกก้าวมาถึงตรงนี้ได้ในวันนี้ ก็นับว่าดวงแข็งพอตัวแล้ว แต่วันนี้ แกต้องตาย!”
หลินเป่ยยืนตระหง่านอยู่หัวเรือ
“เหยียนหลัว พล่ามมากไปหรือเปล่า สมองของแกก็โดนโซ่เหล็กมัดไว้ด้วยเหมือนกันใช่ไหม”