เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 158 เจ้าแห่งมหาทวีป อยู่แค่เอื้อม
หลินเป่ยทอดสายเบ็ดลงไปอีกครั้ง
สายเบ็ดจมลงสู่ผืนน้ำทะเลสีน้ำเงินเข้มของสนามรบโบราณ เขาเอนกายพิงกราบเรือ มือข้างหนึ่งจับด้ามคันเบ็ด ดวงตามิได้จับจ้องที่ทุ่น หากแต่คอยชำเลืองมองไปทางเกาะเป่ยเฉินอยู่ตลอด
ตั้งแต่ช่วงบ่ายเป็นต้นมา ต้นไม้บนขุนเขาหลักต้นนั้นก็ดูผิดปกติไป
ต้นไม้นั้นเดิมทีก็สูงใหญ่ถึงร้อยจั้ง เรือนยอดแผ่กว้างดุจร่ม ปกคลุมหมอกวิญญาณไปครึ่งค่อนลูกเขา
ทว่ายามนี้ ลำต้นกลับเปล่งแสงสีทองอมน้ำเงินซ้อนทับกันเป็นระลอก แสงนั้นขยายตัวขึ้นเรื่อย ๆ คล้ายมีสิ่งใดในต้นไม้กำลังดันทะลักออกมาเป็นชั้น ๆ
“ต้นไม้กำลังโต” หลินเยียนหยุดคันเบ็ดในมือเช่นกัน พลางเดินมาหยุดยืนข้างกราบเรือ
“ไม่ใช่แค่นั้น” หลินเป่ยกล่าว “มันกำลังส่งแรงลงไปที่ราก”
วาจายังมิทันสิ้นสุด แสงสีทองอมน้ำเงินผืนนั้นพลันสว่างจ้าขึ้นอย่างฉับพลัน
ทั่วทั้งเกาะเป่ยเฉินคล้ายถูกผลักขึ้นมาจากใต้ก้นสมุทร