เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 159 สมบัติล้ำค่าระดับบรรพกาล
แสงสีทองแตกกระจาย!
หลินเป่ยรู้สึกเพียงว่าใจกลางฝ่ามือหนักอึ้ง
ราวกับว่า “ดวงจิต” ของสนามรบทั้งผืนถูกสายเบ็ดของเขาเกี่ยวเอาไว้ และกำลังถูกดึงขึ้นมาจากทรายจมใต้สมุทรลึกพันฉื่อทีละนิด ๆ
ข้างหูถึงขั้นได้ยินเสียงคนนับสิบล้านถอนหายใจพร้อมกัน
เขาออกแรงที่แขนทั้งสองข้างแล้วกระตุกขึ้นอย่างแรง
“ตู้ม!”
ธวัชผืนหนึ่งแหวกม่านน้ำพุ่งทะยานออกมา
ผืนธวัชไม่รู้ว่าทำจากวัสดุใด จมน้ำพันปีมิมอดม้วย เมื่อพ้นน้ำก็คลี่ออกเองโดยอัตโนมัติ สีแดงเข้มอมดำ ด้านบนปักรูปสัตว์ร้ายโบราณอ้าปากกลืนสมุทร เขี้ยวสัตว์สีขาวโพลน ดูราวกับจะพุ่งทะลุผืนธวัชออกมา
คันธวัชดำขลับทั้งเล่ม ปลายทั้งสองข้างหุ้มด้วยทองแดงเก่าแก่ที่สึกกร่อนจนมองลวดลายไม่ออก ยามที่ธวัชทั้งผืนปรากฏขึ้น ระหว่างทะเลกับผืนฟ้าพลันมืดสลัวลงชั่วพริบตา