เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 157 เกราะเทพผนึกสมุทร!
รุ่งสางของวันที่สาม หมอกเหนือน่านน้ำรอบนอกของเกาะเป่ยเฉินยังมิทันสลายตัว กองเรือที่ชักธวัชผืนน้อยลายกระดูกขาวกลุ่มหนึ่งพลันแล่นประชิดเข้ามา
เรือเร็วลำหน้าสุด เดือยกระแทกตรงหัวเรือยังดูค่อนข้างใหม่ ลูกเรือหลายนายบนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นเก่ากรัง ล้วนเป็นพวกที่แย่งยื้อชีวิตกับท้องทะเลมาตลอดทั้งปี
อลิซยืนอยู่หน้าสุด เรือนผมสีทองแลดูสะดุดตายิ่งนักท่ามกลางแผ่นฟ้าและผืนน้ำสีเทาอมน้ำเงิน
นางมิได้รอให้ผู้ใดนำทาง พาคนลงจากเรือด้วยตนเอง มุ่งหน้าตรงไปยังป้อมหินตลอดทาง
“หัวหน้า ฉันมาแล้ว”
อลิซก้าวพ้นประตู นัยน์ตาสีเขียวมรกตกวาดมองรอบหนึ่ง ก่อนไปหยุดลงที่หลินเป่ยแล้วยิ้ม “นายช่างเก็บงำเก่งเสียจริง ป่านนี้ถึงเพิ่งนึกถึงฉันได้”
หลินเป่ยพิงพนักเก้าอี้ในโถงใหญ่ เลิกคางขึ้นเล็กน้อย “นั่งสิ พาคนมาเท่าไหร่”
“พวกที่สู้ได้มี 317 คน ส่วนเด็กกับคนเจ็บที่เหลือไม่ได้พามา ทิ้งไว้ที่ท่าเรือเก่า”
อลิซนั่งลง ยกขาขึ้นไขว่ห้าง ทั่วร่างแฝงกลิ่นอายความดุดันกร้านลมทะเล “สามร้อยกว่าคน ล้วนเป็นโจรสลัดรุ่นเก๋า เคยผ่านเลือดผ่านเนื้อมาแล้วทั้งนั้น นายจะให้ฟัดกับใคร ขอแค่บอกมาคำเดียว”