เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 144 เจ้าแห่งเส้นทางตะวันตก
ยามที่เรือเป่ยหมิงถอนสมออีกครั้ง ขอบฟ้าก็เริ่มปรากฏแสงขาวรำไรดั่งท้องปลาแล้ว
สิ่งของในรังเก่าของเนตรโลหิต ขนย้ายได้ก็ขนย้ายไป ส่วนที่ขนย้ายไม่ได้ หานโย่วเหนียงก็นำคนไปปิดผนึกประตูไว้ ทั้งยังทิ้งชายฉกรรจ์ที่ไว้ใจได้ของตระกูลกู้สองสามคนให้อยู่เฝ้า
เดิมทีหลินเป่ยคิดจะอาศัยช่วงเวลาที่ฟ้าเพิ่งสางและหมอกทะเลกำลังลงจัด แล่นทะลุออกจากพงไพรเรือจมไปตรง ๆ แต่เรือยังไม่ทันเคลื่อน หลินเยียนก็กดมือลงบนกราบเรือกะทันหัน
“มีเรือ” เธอเอ่ยเสียงเบา
หลินเป่ยเงยหน้ามองไป
ท่ามกลางสายหมอกตรงขอบนอกของพงไพรเรือจม โคมไฟเรือสว่างไสวขึ้นเป็นแถบอย่างหนาแน่น
ดวงหนึ่ง สองดวง หลายสิบดวง ราวกับไฟผีที่ผุดขึ้นมายามฟ้ามืด ปิดกั้นเส้นทางออกทะเลของเรือเป่ยหมิงไว้จนแน่นหนาอย่างไร้สุ้มเสียง
“กองเรือเหรอ” ซูหว่านชิงหน้าซีด “เนตรโลหิตยังมีกำลังเสริมอีกเหรอ ไม่น่าใช่สิ ลี่อู๋หมิงตายไปแล้วไม่ใช่เหรอไง!”
“ไม่ใช่โจรสลัด” หลินเป่ยมองดูอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว “เป็นกระบวนทัพที่กระจัดกระจาย ไม่มีสัญญาณ ทั้งยังไม่จัดขบวนโจมตี คนมากมายขนาดนี้ ดูเหมือนมาเดินตลาดนัดมากกว่า”