เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 143 เจ้าเกาะเป่ยเฉิน!
หลินเป่ยเดินตามเสียงของซูหว่านชิงเข้าไปยังส่วนลึกสุดของห้องลับ
ใต้ผืนผ้าใบเรือเก่าผุพัง มีกรงเหล็กใบหนึ่งตั้งอยู่
ตัวกรงมีขนาดไม่ใหญ่นัก ทั้งสี่มุมลงอาคมสะกดด้วยอักขระ ที่ก้นกรงมีคราบโลหิตแห้งเกรอะกรังสะสมเป็นชั้น
ภายในกรง สิ่งมีชีวิตตัวน้อยสีขาวปลอดทั่วร่างกำลังนอนขดตัวอยู่
ขนาดของมันไม่ใหญ่ ราว ๆ สองกำปั้น รูปร่างคล้ายลูกกวางที่ยังโตไม่เต็มวัย หรือไม่ก็บีเวอร์ทะเล
เกล็ดละเอียดสีฟ้าอ่อนบนแผ่นหลังทอดยาวตั้งแต่หน้าผากไปจนจรดหาง ส่องประกายวิบวับใต้แสงไฟ
ดวงตาเปิดครึ่ง ๆ ไร้ซึ่งประกายชีวิต ทว่าทันทีที่เห็นหลินเป่ย มันกลับดิ้นรนเงยหัวขึ้นแล้วส่งเสียงร้องครางแผ่วเบาใส่เขา
เสียงนั้นทั้งเล็กทั้งนุ่มนวล ฟังดูน่าเวทนายิ่งนัก
“นี่มัน...” หลินเยียนเดินเข้ามา เพียงกวาดตามอง สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที “นี่คือ... สัตว์วิญญาณหมอกงั้นเหรอ”