เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 142 รวยแล้ว!
“ไม่เลว”
หลินเป่ยพยักหน้า ผู้รู้กาลเทศะย่อมเป็นยอดคน
สถานที่แห่งนี้หากมองจากภายนอก ก็ดูเหมือนรังโจรที่ใช้ซากเรืออับปางกับโขดหินถมขึ้นมาส่งเดช
ทว่าเมื่อหลินเป่ยย่างเท้าก้าวผ่านประตูเหล็กที่ซ่อนอยู่หลังซากเรือเข้าไป จึงได้พบว่าสมบัติที่เนตรโลหิตสั่งสมมาหลายสิบปี ถูกฝังเอาไว้ใต้เกาะแห่งนี้ทั้งหมด
ด้านหลังประตูคือบันไดหินทอดยาวลงสู่เบื้องล่าง ทั้งแคบและชื้นแฉะ บนผนังสองฝั่งมีคบเพลิง ทว่าดับมอดไปนานแล้ว
ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเก่าเก็บ ผสมปนเปกับสนิมเหล็กและกลิ่นหวานเลี่ยนประหลาดที่ยากจะอธิบาย
“สถานที่นี้ ลี่อู๋หมิงใช้เรืออับปางเจ็ดลำทำเป็นหลังคา แล้วขุดเจาะตรงกลางจนกลวง” แม่นางหงถูกคนรุ่นหลังตระกูลกู้สองคนคุมตัว เดินนำหน้าคอยชี้ทาง “คลังสมบัติอยู่สามชั้นด้านล่าง ชั้นบนสุดคือธัญพืชและดินปืน ตรงกลางคือสินค้า ส่วนชั้นล่างสุด เป็นของส่วนตัวของเขา”
“เขาช่างซ่อนเก่งจริง ๆ” หลินเป่ยเอ่ย
“ซ่อนมาสี่สิบปี” แม่นางหงยิ้มเจื่อน “สุดท้ายแล้ว ทั้งหมดก็ตกเป็นของคุณ”