เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 140 สายเวลา!
เหล่าโจรสลัดที่เมื่อครู่ยังประหนึ่งผีร้ายแห่งดินแดนมาร มาบัดนี้ต่างพากันแหงนมองก้อนน้ำแข็งยักษ์สีเลือดบนฟากฟ้าที่กำลังกดทับลงมาอย่างช้า ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความพังทลายและความหวาดกลัว
บางคนถึงกับทรุดเข่าลงกับพื้น บางคนโยนดาบทิ้ง กระโดดลงทะเลหนีเอาชีวิตรอด บางคนแหงนหน้ามองค้าง แม้แต่จะขยับตัวก็ยังทำไม่ได้
“สวรรค์ช่วยด้วย… สวรรค์ช่วยด้วย…” ริมฝีปากของเหล่าชีหัวผีสั่นระริก ทั้งร่างสั่นเทิ้มไปหมด
“ผู้สั่งการ! จะกันยังไงไหว! นี่มันกันไม่อยู่เลยสักนิด!” โจวเถี่ยแผดเสียงตะโกนแหบแห้ง แววตาเต็มไปด้วยความตระหนก
แม่นางหงจับกราบเรือแน่น สุ้มเสียงสั่นเครือ “เขา… เขาไม่ได้คิดจะฆ่าพวกเราแค่คนเดียว เขาจะกวาดล้างทั้งกองเรือของพวกเรา…”
ลี่อู๋หมิงยืนอยู่บนเรือเนตรโลหิต แหงนหน้าขึ้น มองก้อนทรงกลมยักษ์ที่ควบแน่นขึ้นจากโลหิตของตนเองถึงครึ่งหนึ่ง
“หลินเป่ย!”
เขาเปล่งเสียงคำรามบ้าคลั่งประหนึ่งสัตว์ร้ายจนตรอก สองมือชูขึ้นสู่ฟ้า แปลงต้นกำเนิดทั้งหมดที่เหลืออยู่ให้กลายเป็นม่านโลหิตพุ่งทะยานสู่เวหา เข้าปะทะกับก้อนน้ำแข็งยักษ์ที่กดทับลงมา
“ตู้ม——!”