เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 139 อุกกาบาตภัยพิบัติ!
มหาค่ายกลทะเลโลหิต ในที่สุดก็กดทับลงมาถึงเหนือศีรษะของเรือเป่ยหมิง
เส้นสายโลหิตเหล่านั้นที่ยื่นออกมาจากก้นทะเล ราวกับหนอนแดงเรียวยาวนับไม่ถ้วน ไต่ยั้วเยี้ยขึ้นมาบนเปลือกเรือ ย้อมเกล็ดมังกรสีดำทองจนกลายเป็นสีแดงคล้ำ
ตัวเรือไม่ได้เพียงแค่สั่นสะเทือนเบา ๆ อีกต่อไป ทว่าเริ่มส่งเสียงดังแปลกประหลาด “กร๊อบแกร๊บ” ราวกับมีบางสิ่งกำลังบีบอัดเข้ามาจากรอบทิศทาง
“โลหิตปราณที่ก้นเรือกำลังสูญเสียไป” หลินเยียนใบหน้าซีดขาว ยันต์คุ้มครองหลายแผ่นซัดออกไป พยุงไว้ได้เพียงสองลมหายใจ ก็ถูกหมอกโลหิตกลืนกิน
“ฉันก็รู้สึกได้เหมือนกัน” หานโย่วเหนียงจับแท่นหางเสือ เส้นเลือดปูดโปนบนหลังมือ เอ่ยปากพูดก็ต้องเปลืองแรงไปหลายส่วน “ค่ายกลนี้กำลังสูบชีวิตพวกเรา”
ซูหว่านชิงกอดหลงหยวน หดตัวอยู่ใต้เสากระโดงเรือ
เกล็ดของหลงหยวนสว่างวาบสลับมืดมัว ลำคอส่งเสียงคราง “หงิง ๆ” อย่างทรมาน ราวกับถูกหมอกโลหิตนั้นกดทับจนหายใจไม่ออก
ทว่าหลินเป่ยในเวลานี้ กลับยกมือขวาขึ้น
ฝ่ามือของเขา หยดเลือดหยดหนึ่งซึมออกมาอย่างช้า ๆ