เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 131 ออกเดินทาง มุ่งหน้าออกจากเกาะนกกระยางขาว!
ในยามที่แสงตะวันใกล้จะสว่างรำไร เรือเป่ยหมิงก็แล่นออกจากท่าเรือราตรีของเกาะนกกระยางขาว
ตัวเรือสีดำทองแล่นผ่านผิวน้ำทะเล แทบไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา
การเชื่อมโยงแกนคู่สลับเข้าสู่โหมดการเดินเรือเงียบ กำลังขับเคลื่อนถูกเก็บทั้งหมด อาศัยเพียงกระแสน้ำหนุนที่หลงเหลือพัดพา แล่นออกจากเขตท่าเรืออย่างเชื่องช้า
บนท่าเรือ มีเพียงกุลีแบกหามตื่นเช้าไม่กี่คน ยืนเหม่อมองดูเรือยักษ์ลำนั้นแล่นไกลออกไป ราวกับกำลังมองดูเศษเงาที่พลัดหลงในยามค่ำคืน
หลินเป่ยยืนอยู่ที่หัวเรือ หันศีรษะกลับไปมองแวบหนึ่ง
เกาะนกกระยางขาวหดเล็กลงกลายเป็นภาพโครงร่างสีเทาครามตรงขอบฟ้า ลมทะเลพัดมาวูบหนึ่ง ก็มองไม่เห็นอีกต่อไป
“จะไปแบบนี้เลยเหรอ” ซูหว่านชิงกระชับเสื้อคลุมตัวหนา ขยับเข้ามาใกล้ข้างกายเขา เสียงถูกลมพัดจนแผ่วเบาไปบ้าง
“ไปแล้ว” หลินเป่ยกล่าว “อีกเจ็ดวัน ก็จะเข้าเขตอำนาจเนตรโลหิต”
หลินเยียนเดินลงมาจากแท่นหางเสือ ในมือกำแผนที่สมุทรไว้ “เส้นทางเดินเรือฉันวางแผนใหม่แล้ว ทิศทางหลักมุ่งหน้าไปทางตะวันตก สามวันแรกแล่นผ่านน่านน้ำลึกนอกทะเล หลบเลี่ยงกองเรือหอการค้าไม่กี่แห่ง สี่วันหลัง เลียบไปตามเขตแดนทางเหนือของช่องแคบจันทร์กระจ่าง ตามความเร็วปัจจุบันของเรือเป่ยหมิง ช่วงพลบค่ำของวันที่เจ็ด จะเข้าสู่วงการเคลื่อนไหวของเนตรโลหิต”